محل تبلیغات

داروخانه پیک شفا

دانه های روغنی

به فارسی بادام تلخ نامند؛ مانند لوزالحلو است الا آنکه مغز آن تلخ و بهترین آن نیز تازه بزرگ دانه چرب آن است.
طبیعت آن در آخر سوم گرم و در آخر اول خشک و در دوم نیز گرم و خشک گفته‌اند و ریشه درخت آن گرم و خشک و روغن بادام تلخ در اول گرم و مایل به رطوبت
به هندی بکاین نامند؛ دانه‌ای است کوچک‌تر از پسته و مدور در غلافی مانند غلاف لوبیا و با اندک تلخی و پوست آن سفید و رقیق و درخت آن بزرگ‌تر از درخت گز و برگ آن شبیه به برگ بیدانجیر و کوچک‌تر از آن و بسیار سبز و گل آن زرد رنگ مانند ریسمان و گویند برگ‌های بعضی شاخه‌های آن بسیار سفید می‌باشد به خلاف اشجار دیگر.
طبیعت آن در دوم گرم و خشک است
به فارسی پنبه نامند؛ مغز ثمر درختی است و در اکثر بلاد معموره کثیرالوجود مگر در بعضی بلاد و اقلیم اول و اقلیم هفتم که مطلقاً نمی‌شود و آن دو نوع می‌باشد.
طبیعت آن در دوم گرم و خشک و بعضی تر دانسته‌اند و حب آن در دوم گرم و تر و با رطوبت فضلیه و گل آن گرم و تر و با قوت مفرحه می باشد.
برگهای گل تازه بی اقماع آن را در روغن کنجد تازه و یا روغن زیتون تازه اندازند و در آفتاب گذارند و چون رنگ برگ گل سفید گردد افشرده دور نمایند و برگ گل تازه در آن ریزند و همچنین تا هفت مرتبه و این را دهن ورد خالص نامند و آنکه آب برگ گل را گرفته با روغن کنجد و یا زیت به وزن آن با آتش ملایم بجوشانند تا روغن بماند و این دهن ورد مطبوخ نامند.
طبیعت مطلق آن مرکب القوی است.
بری و بستانی می‌باشد؛ بستانی آن را درخت بزرگ‌تر و برگ آن آب‌دارتر و سبزتر از بری و درخت آن چهل سال ثمر می‌دهد و گویند تا هزار سال می‌ماند.
رسیدۀ آن گرم در اول و با قوت قبض و نارس آن سرد و به غایت خشک و سیاه آن گرم و خشک و برگ آن در دوم گرم و خشک، صمغ آن در اول گرم و در دوم خشک است.
معرب از کنب فارسی و بنگ نامند؛ شهوت‌آور و نباتی است معروف و در اکثر بلاد به هم می‌رسد و بری و بستانی و جبلی می‌باشد و تخم مدور آن را شهدانج و به فارسی شاه‌دانه نامند.
برگ آن مرکب القوی و در سوم سرد و خشک با حرارت کم و سردی همراه است و تخم آن گرم و خشک در سوم و پوست آن سرد و خشک و در غایت ردائت(تباه گشتن و فاسد شدن) و لحای(پوست بیخ گیاه و ریشه‌های نازک آن) آن سرد و خشک به اعتدال است . روغن آن گرم و خشک است.
به فارسی بید انجیر و به شیرازی کنتور و به ترکی کرچک گویند؛ دو نوع می‌باشد سفید و سرخ مایل به بنفش و دوم قوی‌تر از سفید، برگ آن شبیه به برگ انجیر.
طبیعت آن در آخر دوم گرم و خشک است
لغت عربی است و به هندی السی و تیسی نامند؛ تخم آن را به عربی بزرکتان گویند؛ نباتی است به قدر زرعی و ساق و برگ آن باریک و گل آن لاجوردی و قبه‌های آن قریب به جوزی و پر از تخم و تخم آن کوچک اندک پهن طولانی و از پوست درخت آن مانند پنبه و پوست درخت قنب(شاه‌دانه) لباس می‌بافند و تخم آن مائل به زردی و تیرگی و املس و پهن اندک طولانی و بعضی مائل به سرخی و قسمی سیاه و نوعی سفید است.
سرد و خشک و گفته‌اند معتدل مایل به برودت است
مجموع تخم آن در اول گرم و خشک و با رطوبت فضلیه و روغن تخم آن گرم و تر است.
به فارسی کنجد و به لغت حبشه ای جلجلان وبه هندی تل نامند؛ معروف است و بهترین آن سفید تازۀ چرب بالیده آن است و قوت آن تا دو سال باقی می‌ماند.
طبیعت آن در آخر اول گرم و تر و با رطوبت لزجه و در دوم گرم و تر نیز گفته‌اند و روغن آن در دوم گرم و تر و تا هفت سال قوت آن باقی می‌ماند
|◄ 1 ►|